Henüz kendilerine Peygamberlik gelmemiş ve başka kavimlere temas etmemiş topluluklarda, düşünce ve fikirler çok basittir. Bunlar adeta çocuk gibidir. Bunlar için de, Hz. İbrahim gibi, Allah (c.c) Hz.lerinin hidayetine ermiş olanlar, çıkmışsa da çok enderdir. Böyle toplumlarda din fikri bulunmaz. Din fikri bir takım izlenimlerle belli bir kültür seviyesine bağlıdır. Ancak, insanoğlı bu mechuller karanlığı içerisinde uzun vakitler geçirdikten sonra kendi halini düşünüp bakar ki olaylar kuvvet ve iradesinin dışında bir takım üstün kuvvetlerin tesiri içinde bulunduğunu anlamaya başlıyor. Güneş kendisini ısıtıp aydınlatıyor. Ateş yakıyor, su boğuyor, rüzgar ise hareket veriyor. İnsanlar uzun zaman sebebini aramak için bu etkilere giriyor. Ancak sonra sebepleri araştırınca büyük, yüce, tek yaratıcıyı anlamayarak hayrete düşürüyor. Bu şaşkınlıkla hayal kurmaya başlıyorlar. Etkenlerin kendi üzerlerindeki tesirinigörerek kendilerinde zayıflık tabiat kuvvetlerinde etkinlik kaabiliyeti buluyorlar. İşte bu zayıflık ve kudret düşüncesi bütün evvelin esasıdır. tabiat varlıkları bu ilkel insan üstünde iki türlü tesir yapıyor, ya keder veriyor, ya da sevinç veriyor. Böyle bir durumda da kötülük ve iyilik hisleri sevgi ve nefret duyguları uyanıyor. ya o kuvvetlerin doğuşlarını arzuluyor. ya da onlardan kaçınıyor. Bu arzular ve korku onda yeni düşünce fikirler meydana getiriyor. İnsanoğlu artık her şeyi kendine kıyasla değerlendirmeye başlıyor. Onlarda ki, hareketi kendisinde ki gibi bir irade ve zekaya bağlıyor. ve başka insanlara gösterdiği saygıyı tabiat kuvvetlerinin hiddetini teskin için dua ve yalvarma halinde kullanmaya başlıyor. Onların merhametini çekmeye uğraşıyor.
Bu yazı 165717 kez okundu.
bir konu 
